Biografie
Pauline Slot werd geboren in Den Haag, als oudste van twee kinderen. Tegenwoordig woont ze in Warmond, een iets te kapitaalkrachtig maar erg mooi dorp net buiten Leiden. Jaren geleden heeft ze voor een habbekrats een bouwvallige boerderij gekocht in de Duitse Eifel, op een heuveltop met een prachtig uitzicht en anderhalve hectare grond.
Pauline studeerde Nederlands in Leiden, overigens zonder ooit te denken aan eigen romanschrijverij. Tijdens haar studie werkte ze als student-assistent Taalbeheersing. Haar scriptie ging over ironie, een stijlfiguur die ze nog steeds een warm hart toedraagt.
Daarna volgde een promotietraject aan de Universiteit van Amsterdam. Dat resulteerde in How Can You Say That? Rhetorical Questions in Argumentative Texts (1993). Uitgeverij Contact publiceerde de gepopulariseerde versie: Vroeg ik jou wat? (1995). Ook schreef Pauline in die jaren samen met Willem Koetsenruijter Het schrijven van betogen (1989) en later de geheel herziene versie, Hoe schrijf ik een betoog? (2013).
Hoog tijd om de zaken eens op te schudden. Met haar fiets vertrok Pauline na haar promotie naar Australië, en maakte een vijftien maanden durende reis die haar ook langs Nieuw-Zeeland, Fiji, de Cook Islands en Canada voerde. Tijdens die reis ontstond het idee voor een verhaal.
Terug in Nederland besloot ze dat verhaalidee uit te werken. Als zzp-er gaf ze intussen cursussen over schrijven en argumenteren bij bedrijven en overheden – maar niet te veel. Toen het manuscript klaar was, stuurde ze het naar een serie uitgeverijen. Zuiderkruis belandde op de beruchte en inmiddels uitgefaseerde slush pile, maar werd daar snel opgemerkt.
In 1999 verscheen Zuiderkruis bij De Arbeiderspers – de uitgeverij waar ze nog steeds aan verbonden is. Met zoveel ontwikkelingen en gedoe in de boekenwereld is dat bijzonder, en bijzonder fijn. Jarenlang was Peter Nijssen Paulines vaste redacteur. Tegenwoordig is dat de al even gewaardeerde Esther Hendriks.
Acht romans, een verhalenbundel, twee literaire non-fictieboeken en twee memoirs later kun je zeggen dat Pauline zich niet graag herhaalt en steeds weer nieuwe literaire paden inslaat. Van haar literaire werk zijn in totaal meer dan 200.000 exemplaren verkocht.
Vanaf 2016 is Pauline zich ook gaan richten op vertalen vanuit het Engels. Zes vertaalde boeken zijn het resultaat, waaronder het veelgeprezen De levende berg van Nan Shepherd, en meest recent de bundel essays van Virginia Woolf die zij samen met Thomas Heij samenstelde en vertaalde voor de Internationale School voor Wijsbegeerte, onder de titel Woorden willen losjes leven.
Pauline zat vier jaar in de jury van de Debutantenprijs, twee keer in de jury van de VPRO-Bob den Uylprijs voor het beste reisboek, en in de jury van de P.C. Hooftprijs. Ook was ze voorzitter van de jury voor de Gouden Strop, de prijs voor de beste thriller. Jaarlijks jureert ze de verhalenwedstrijd van Limnisa, een retraiteplek voor schrijvers in Griekenland.
Als zzp-er heeft Pauline in de afgelopen decennia veel trainingen gegeven in zakelijk en wetenschappelijk schrijven, en ze doet dat nog steeds geregeld. Zo doceert ze jaarlijks promovendi aan het Dual PhD Centre van de Universiteit Leiden. Ook werkte ze acht jaar als wetenschappelijk redacteur bij de Gezondheidsraad en als freelance redacteur voor andere adviesraden en andere opdrachtgevers.
De laatste tien jaar ligt de nadruk meer en meer op lesgeven in creatief schrijven. Zo doceert Pauline creative writing aan de Honours Academy van de Universiteit Leiden en aan de Schrijversvakschool. Ook individuele coaching van (aankomende) schrijvers is een vast onderdeel in haar pakket. In 2024 gaf ze samen met Thomas Heij een Summer School aan de Internationale School voor Wijsbegeerte over de bundel essays van Virginia Woolf die zij samenstelden en vertaalden.
